🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼🌼
"आई गं, मेले मी, वाचवा ?
नका....नका हो मारू मला.मी काय हो असा मोठ्ठा गुन्हा केलाय. का उगाच मला छळता?
तो: -उगाच, अगं उगाच त्रास द्यायला आम्हाला काय वेड लागलंय होय.... तुझा बाप उरलेलं हुंडयाचे पैसे द्यायचं सोडून दुसऱ्याबी पोरीचं लग्न कराय निघालाय... तुम्हा लोकांना लाडीगोडीत मागितलेलं कळत नाही वाटतं ... साले भिखार औलादीचे.....
ती: - अहो असं काय करताय,कुठून देणार माझे बाबा पैसे... तुम्हाला तर परिस्थिती माहितंच आहे ना...? आधीच ते कर्जबाजारी झालेत होते...
बाई:- ये सुरज, बोलत काय बसलायस ?
घे तो रॉकेलचा डब्बा... आणि कर सटवीवर रिकामा... लै चुरुचुरु जीभ चालाय लागली काय... आज कायमचीच ब्याद गप्पगार करून टाक...
सुरज रॉकेलच्या डब्याकडे गेलेला पाहून ज्योती धावत देवघरात जाते... सारे दारे खिडक्या आधीच बंद केलेल्या असतात... जीवाच्या आकांताने ती वाचण्यासाठी धावा करते...
वाचवा ! अहो, कुणीतरी वाचवा मला....
अहो हुंडयासाठी माझे पती, सासू सासरे मला जीवे माराय निघालेत....
अहो, तुमचीही एखादी आई -बहिण असेलच ना... तसंच मलाही समजुन वाचवा ना ?....
परंतु कोणीही पुढे येईना... सारे षंढासारखे खिडकीतून पाहत होते... उलट कांहीनी आपआपले दारे खिडक्या बंद करून घेतल्या.
.
अरे असं अपमानित अपराधी जीवन जगण्यापेक्षा जीव गेलेलाच बरा...
.
म्हणतेना तोच ज्योतीच्या अंगावर सुरजने रॉकेलचा डब्बा रिकामा करून काडी टाकून पेटवून दिली....
आगीत ज्योती पेटली... पण तिचं आस्तित्व विझलं...
तिच्या अंगात एवढा आक्रोश होता की ... जणू त्या आगीपेक्षाही तिच्या उरातली आगच महाभयंकर असावी...
शरीराची राख होईपर्यंत ती त्या देवळातल्या देवाकडे रागाने पाहत होती...
तिच्या समोरच तिचं शरीराची आयुष्यागत राखरांगोळी झाली...
एक मिनिट मी काय म्हणालो...
तिच्या समोरच तिचं शरीराची आयुष्यागत राखरांगोळी झाली...
हे कसं शक्य आहे... ज्योती अजून विझली कशी नाही... तिचा देवावरचा रोष वाढल्याने कदाचित तिला मुक्ती मिळाली नसणार....
आपल्यावरिल अत्याचाराचा बदला घेण्यासाठी कदाचित तिचा आत्मा राहिला असणार...
कदाचित तिच्या मुलाबाळात तिचा जीव घुटमळला असणार...
कांही कांहीच कारण समजायला मार्ग नाही... पण एकमात्र समजले. तिचा आत्माच होता तो.
ति आता देवाला जाब विचारत होती. निष्पापांचा बळी तुझ्यासमोर जात असताना... दगडाच्या देवाला... दगडाचंच मन असतं... याची तीला प्रचिती आली...
श्रध्देने उपासतापास करूनही आपला जीव गेला... तिचा आत्मा धाय मोकलून रडू लागली...
काय रं देवा... कसला हा न्याय...
स्त्रीला कधीच सन्मानानं आणि स्वाभिमानानं जगण्याचा अधिकार नाहीयच का?
स्त्रीच्या व्यथा स्त्रीयांलाच माहित असल्याने... म्हणूनच स्त्रीयाही स्त्रीभ्रुण हत्येस सहमती देतात का?
ह्या पुरुषांच्या तावडीतून कधी स्त्रीयांची सुटका होणार...
आजवर आम्हां स्त्रियांच्याच नशिबी काय कर्मभोग आलेत... अन्याय अत्याचार झालेत... होत आहेत...
द्रौपदी, सीते सारखंच आजही घराघरात... गावागावात,वेशीवर, शाळा, कॉलेज,बसस्टॉपवर आणि चौकाचौकात अत्याचार होताहेत...
कधी स्त्रियांचं राज्य येणार...
कधी स्त्रियांचं राज्य येणार...
कधी स्त्रियांचं राज्य येणार...
तेवढयात एक गुढ आकाशवाणी झाल्यासारखा आवाज आला...
" उठ, मुली, उठ... अशी रडू नकोस. अगं अजूनही मी आहे. जोपर्यंत माणसात,समाजात, विश्वात धर्म आहे तोपर्यंत मी आहे.
आजपासून स्त्रीयांचं राज्य येईल...
आजपासून स्त्रीयांचं राज्य येईल...
आजपासून स्त्रीयांचं राज्य येईल...
🌼 क्रमश.....
🏵🌼🏵🌼🏵🌼🏵🌼🏵🌼🏵🌼🏵🌼🏵🌼🏵🌼
